آخرین پرتگاه امن !

بعداز شیش‌ماه دارم‌دوباره ساندویچ میخورم ، پیتزا درست میکنیم و تا حد جنون میخورم ، قورمه سبزی ، قیمه بادمجون ، حتی همین سالادشیرازی‌دیشبی‌با برنج عدس قرمز و یه عالمه زردچوبه ، دلم پوکید از نامردی دنیا ، ازاینکه ناعادلانه همیشه کتک خوردیم ، ازاینکه هیچوقت توی زندگی منو خواهرم و برادرم و پدرم و مادرم سرجای خودش نبوده و نیست و کل عمرمون توی گردبادی اسیر بودیم ک نمیدونم از کجا و‌ چطور پیداش شد، زندگی کردن توی این گردباد بزرگ هنره و منم یه هنرمند خسته ، خستگی رو میتونید بیایید ببنید از تک تک اعضای صورتم از وجب به وجب کلماتم از هر بخشی که آدما میبینن و تاحد ممکن جای قضاوتی وجود نداشته باشه ، من اما همیشه بازیگر خوبی ام ، چنانچه درد از من جلوتر نزنه.