این ۴۸ ساعت اخر منتهی به تحویل سن رو ک سپری کردم پر بودم از حالات عجیب و متناقض ، یکم سرحال و پر شور و دنس ، یکم منزوی و گوشه ی عزلت و گریه ... بالاخره تمام شد ، مثل هرسال که میاد و میگذره ، مثل امپولی ک درد داره باید تحمل کنی ، بزرگتر شدن هم همینطوره ، چیزی به تحویل دهه بیست ب جوونترها نمونده و من هنوز نتونستم نیمه ی خودم رو پیدا کنم ، بلکه همون هایی ک بدست اورده بودم رو هم از دست دادم بعضا خودم ترجیح دادم بعضا خودشون اونقد تخم نداشتن برای بدست اوردن ، هرکس یجوریه و برای من فقط ادم هایی میان که دچار سندروم پرنسس هستن و مرد شون خودم میشم و این منو خیلی خسته کرده ، از نقش عاقل فهمیده بودنه خستم ، از تذکر و شماتت و خودزنی و خودخوری خستم ، تمام این سالهای جوانی به هیچ و پوچ گذشت ، به تباهی گذشت به غصه و رنج و تجربه های سخت گذشت ، کی فکرشو میکرد من ، اخرین فرزند این خانواده ک هنوز لفظ این بچه! رومه بشم ۲۸ سال ... برای منی ک همیشه و همه جا کم سن بودنم بچه بودنم کمتر بودنم دلیل فشرده شدن دندونام روی هم بود و هیچکس ب تخمش حسابم نمیکرد حالا همه چیز برعکس شده ، تو سالهایی ک گذشت من عملا هیچ دستاورد چشمگیری بغیراز تلاش برای بقا نداشتم ، همسری نداشتم ، هیچ رابطه ی دوام داری نداشتم ، همیشه ی همیشه ی چشمم خون بوده و ی دلم خون تر ، هعی امان ... بازم زخم این دل باز شد ...
غصه ایی ندارم از مجرد موندن ، راه واسه رفتن زیاد هست ، آدمشم تا دلت بخواد ریخته ، نمونش اقای ایکس و وای و فلان ک منتظرن لب تر کنی ، اما اونیکه من میخوام نیستن ، در واقع هر وقت ب این فکر رسیدم ک اره این همونیه ک من میخوام بزرگوار انچنان میرینه ب همه چی ک اون فکر تو ذهنم کپک میزنه ، فرار میکنم ....
کلی ارزو دارم ، اما هیچ ارزویی ندارم
دلممیخواد خونه بخرم ، از مستاجری خستم ، خیلی خستم و ترسیده و بی تحمل ... من ادم خونه مستاجری نیستم ، دارم دق میکنم ، بعدازاین خونه همه چی سخت میشه ... خدایا ارزوی کیک و شمع فوت نکرده ی امشب من رو خونه دار شدن همه مستاجرا قرار بده ، اگرم دوسداشتی یه همسر خوب هم بده🩵
